Ολοκληρώθηκε το εκπαιδευτικό πρόγραμμα Αγωγής Υγείας για τον φόβο όπως αρχικά είχαμε προγραμματίσει
Δείτε την υλοποίηση ανα τμήμα.
Α’ ΤΜΗΜΑ
Ξεκινήσαμε σήμερα Τρίτη 27 Ιανουαρίου την υλοποίηση του εκπαιδευτικού προγράμματος του φόβου.
Αρχικά οι μαθητές/τριες είδαν ένα εκπαιδευτικό παραμύθι με δημιουργό έναν γονέα με θέμα ‘’οι περιπέτειες του Πλούφ’’. Συγκεκριμένα είδαν το βίντεο ο Πλούφ αναζητώντας το ουράνιο τόξο.
Είχαν την οδηγία πριν το βίντεο οι μαθητές/τριες να παρατηρήσουν καλά το βίντεο και να θυμηθούν στο τέλος να βρούν τον φόβο του Βατραχάκου. Ο πλούφ κατά την αναζήτηση του ουράνιου τόξου συναντάει πολλά ζώα που τον βοηθούν στην πραγματοποίηση του ονείρου του με πέρασμα ένα δάσος όπου τον βρίσκει το σκοτάδι.
Έτσι οι μαθητές/τριες μετά το βίντεο αρχικά χόρεψαν το πολύ ωραίο τραγούδι με το οποίο τελείωσε αυτό το βίντεο
Στη συνέχεια έγινε μια ανασκόπηση του βίντεο και ρωτήθηκαν ποιος ήταν ο φόβος του πλούφ και πολύ εύκολα απάντησαν ότι ήταν το σκοτάδι.
Έτσι οι μαθητές/τριες στην συνέχεια ζωγράφισαν με το δικό τους τρόπο τον φόβο του πλουφ.
Οι εργασίες μας……
Σε επόμενη ημέρα ξαναθυμηθήκαμε τον φόβο του Πλούφ που ήταν το σκοτάδι και τα παιδιά ρωτήθηκαν να βρούν τι άλλοι φόβοι υπάρχουν.
Είχα μπροστά μου χαρτάκια πολύχρωμα και αποφασίσαμε τους φόβους που λένε τα αγόρια να τους γράφουμε σε σιέλ χαρτάκια που τα παιδιά διάλεξαν και τους φόβους που λένε τα κορίτσια σε ρόζ χαρτάκια. Είχα παράλληλα και δυο χαρτιά μπροστά μου για να ομαδοποιήσουμε αργότερα τους φόβους σε πραγματικούς και φανταστικούς.
Έτσι άρχισε ο καταιγισμός των ιδεών .Τα παιδιά άρχισαν να περιγράφουν προσωπικές εμπειρίες και οι υπόλοιποι προσπαθούσαμε να ανιχνεύσουμε ποιος ήταν ο φόβος μέσα από αυτήν την περιγραφή. Έτσι πχ μας είπε ένα παιδί ότι ο αδερφός του έκανε ράμματα. Στη συνέχεια γινόταν η ερώτηση. Ποιος είναι ο φόβος πχ. Του Βασίλη; Έτσι όλοι μαζί σκεφτόμασταν και βρίσκαμε τον φόβο. Με αυτην την διαδικασία ανιχνεύσαμε και καταγράψαμε τους φόβους των παιδιών που πραγματικά ήταν πάρα πολλοί
Στην συνέχεια τους ομαδοποιήσαμε σε φανταστικούς και πραγματικούς !
Κατά την διαδικασία αυτή τα παιδιά αυθόρμητα σε κάποιους φόβους αγκαλιάζονταν στενά δείχνοντας έτσι το βιωμένο συναίσθημα και τη αγκαλιά σαν πρακτική αντιμετώπισης του φόβου !
Συνεχίζοντας αυτό το θέμα είπαμε ότι σήμερα έχω φέρει ένα σπαθί και ρώτησα τα παιδιά τι πιστεύετε ότι θα κάνουμε με αυτό δείχνοντας τους και το καπέλο του ιππότη που είχα φτιάξει.
Έτσι είπαμε ότι σήμερα θα φτιάξουμε καπελάκια των φόβων και με το σπαθί θα τους πολεμήσουμε κάνοντας δραματοποίηση.
Αρχικά είπαμε ότι θα δουλέψουμε σε ομάδες και κάθε ομάδα θα πάρει έναν φόβο και θα τον ζωγραφίσει.
Έτσι οι ομάδες που δημιουργήθηκαν και οι φόβοι που επιλέχτηκαν ήταν οι παρακάτω
Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες και πήγαν στα τραπεζάκια.
Επειδή η ομάδα για τον φόβο αίμα είχε πάρα πολλά παιδιά ενώσαμε τα τραπέζια
Για να καθίσουν
Έτσι δόθηκε αρχικά η οδηγία να συνεργαστούν , να συζητήσουν και να αποφασίσουν πως θα ζωγραφίσουν τον φόβο που διάλεξαν.
Στη συνέχεια τα παιδιά δούλεψαν
Ομάδα φόβος αίμα
Ομάδα φόβος ράμματα
Ομάδα φόβος εμβόλιο
Ομάδα φόβος θάνατος
Όταν τελειώσαν την δουλεία γυρίσαμε όλοι/ες στην ολομέλεια καθίσαμε ανα ομάδες και δείξαμε τις δουλειές μας
Στη συνέχεια φτιάξαμε τα καπελάκια
Κατά την διάρκεια αυτή που τα παιδιά περίμεναν την σειρά τους αυθόρμητα έκαναν την κίνηση της ενότητας της ομάδας κάτι που δείχνει πόσο πολύ τους αρέσει η εργασία σε ομάδα , τα ενώνει , ενισχύει τις σχέσεις και τα χαροποιεί.
Μάλιστα σε μια ομάδα πήραν και το Βασίλη μας μαζί θέλοντας να τον συμπεριλάβουν καθώς και αυτός ήθελε να συνεργαστεί με τα παιδιά έχοντας διαλέξει με την βοηθό του τον φόβο Χειρουργείο. Ήταν εντυπωσιακή η αυθόρμητη ένταξη του Βασίλη στην ομάδα. Μπράβο παιδιά
ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ
Η μαχη ξεκινάει με την κατάλληλη μουσική.Δείτε τις στιγμές μάχης..
Οι μαθητές/τριες συμμετέχοντας σε ένα παιχνίδι ψυχοθεραπευτικό αντιμετωπίζουν τους φόβους τους με τελικό συναίσθημα τη χαρά της Νίκης
Ετσι η ώρα για τους γενναίους μαθητές/τριες έφτασε. Η ερώτηση ήταν ποιος θέλει να πολεμήσει έναν φόβο;
Μπορούσε να διαλέξει έναν από αυτούς που είχαν καταλήξει τα παιδιά.
Έτσι είπαμε ότι το παιδί με τον φόβο που θα νικηθεί έχει το ρόλο να βοηθήσει τον φίλο του να ξεπεράσει το φόβο και να τον νικήσει.
Έτσι ο πρώτος πολεμιστής ετοιμάστηκε
Πολεμώντας τα ράμματα …
Πολεμώντας το αίμα….
Πολεμώντας το χειρουργείο …..
Πολεμώντας τον θάνατο….
Η νίκη !!
Δείτε παρακάτω πώς οι μαθητές/τριες χάρηκαν στην τελική κατάληξη της μάχης, έχοντας νικήσει τους φόβους τους !
Μετά την μάχη και την Νίκη των φόβων μας οι μαθητές/τριες αποτύπωσαν στο χαρτί την νίκη του φόβου τους..
Πολύ ωραίες δουλειές με τον πολεμιστή να κυριαρχεί στην ζωγραφιά τους και στα πόδια του τον νικημένο φόβο !
Οι εργασίες μας….
Σήμερα ήταν προγραμματισμένο να παίξουμε ένα παιχνίδι.
Ένα παιχνίδι όπου οι μαθητές/τριες θα άκουγαν μια λέξη και θα έπρεπε να επιλέξουν το συναίσθημα που αυτή τους κάνει να νοιώθουν.Οι επιλογές ήταν φόβος, ασφάλεια, χαρά.
Αρχικά πρσπαθήσαμε να βρούμε το αντίθετο συναίσθημα του φόβου για να μετατοπίσουμε το βίωμα προς τα θετικά συναισθήματα.
Ετσι αγκάλιασα 2 παιδιά που ήθελαν παιδιά και τα ρώτησα τι νοιώθουν
Καταλήξαμε στο ότι νοιώθαμε ασφάλεια για να γίνει μια εισαγωγή στο παιχνίδι.
Αρχικά δόθηκαν οι οδηγίες. Είδαμε ενδεικτικά κάποια πιάτα χάρτινα με εικόνα χαρακτηριστική του φόβου , της ασφάλειας και της χαράς
Στη συνέχεια χωριστήκαμε σε ομάδες ενισχύοντας την συνεργασία και την φιλία
Το παιχνίδι ξεκίνησε. Κάθε ομάδα μου έλεγε το όνομά της και εγώ το κατέγραφα στον πίνακα που έχουμε της γραφής.
Οι λέξεις με τις οποίες έπαιξαν οι μαθητές/τριες και έπρεπε να βρούν το σύναισθημα που αυτές προκαλούν ήταν οι παρακάτω.
Αστραπή, αράχνη, κάμπια, παιδική χαρά, μαμά, ένεση, αγκαλιά, παγωτό, χειρουργείο, ήλιος, φιλία, αίμα, κοιμάμαι, γιαγιά, σκοτάδι, λούνα πάρκ, εμβόλιο, ράμματα, πίτσα, νονά-νονός, αγάπη, τραγούδι, σπίτι , φροντίδα.
Στόχος ήταν να κατανοήσουν τα παιδιά ότι όλα όσα μας συμβαίνουν και ερχόμαστε σε επαφή μπορεί να δημιουργούν συναισθήματα !
Έτσι το παιχνίδι άρχισε και οι μαθητές/τριες προσπαθούσαν να βρουν σε συνεργασία το σωστό συναίσθημα πατώντας τα σωστά πιάτα
Δεν ήταν ένα εύκολο για τα παιδιά παιχνίδι γιατί πολλές φορές συνδυάζανε την λέξη με την εικόνα και όχι την λέξη με το συναίσθημα που έπρεπε να το ανακαλύψουν από μια εικόνα.Υπήρχε δηλαδή ενα διπλό σύμβολο που έπρεπε να ανακαλύψουν.
Πάντως όλοι/όλες οι μαθητές/τριες το διασκέδασαν και περάσαμ ε πολύ ωραία !
ΒΙΩΣΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ
Σήμερα στόχος μας ήταν να βιώσουμε το αντίθετο συναίσθημα του φόβου, την ασφάλεια.
Έτσι αρχικά είπα στους μαθητές/τριες ότι ένα αστεράκι θα έρθει στην καρδούλα να πάρει μακριά τους φόβους.
Ετσι αρχικά όλοι οι μαθητές/τριες ξάπλωσαν κάτω
κάτω και το αστεράκι θα ερχόταν κρυφά στην καρδιά τους
Στη συνέχεια με την κατάλληλη μουσική παίξαμε αυτό το παιχνίδι όπου τα αστεράκια ακουμπούσαν τις καρδούλες των παιδιών και εκείνα αμέσως χαμογελούσαν
Ο Φόβος φεύγει, η χαρά έρχεται….
Στη συνέχεια πήγαινα πολύ κοντά τους και τους ρώταγα να μου πουν τι έχει τώρα η καρδιά σου που έφυγε μακριά ο φόβος …
Οι αποκαλύψεις ήταν πολύ ωραίες όπως φίλοι μαζι, φίλοι αγκαλιά, η μαμά και ο μπαμπάς και άλλα….
Δραματοποιήσαμε την σκηνή ότι οι φόβοι όλοι σαν ένα σύννεφο βγήκαν από τις καρδούλες και άνοιξα το παράθυρο να βγουν όλοι έξω.
Στη συνέχεια οι μαθητές/τριες με την μουσική υπόκρουση σηκωθήκαν πήραν το αστεράκι τους και πήγαν στα τραπέζια όπου τους δόθηκε ένα χαρτί που έλεγε ΄΄νοιώθω ασφάλεια όταν…΄΄ Οι μαθητές/τριες έπρεπε να κολλήσουν το αστεράκι στο χαρτί και να ζωγραφίσουν αυτό που τους έκανε να νοιώθουν ασφάλεια
Οι εργασίες μας…..
Στη συνέχεια γυρίσαμε στην ολομέλεια γίναμε ομάδες και παρουσιάσαμε τις εργασίες μας κάνοντας τελικά μια συζήτηση για το τι μας κάνει να νοιώθουμε ασφάλεια.
Στο σημείο αυτό έδειξα στους μαθητές/τριες τις φωτογραφίες που είχα τραβήξει από τα πρόσωπά τους για να δουν τι πρόσωπο έχει η ασφάλεια .
’Έτσι ενθουσιάστηκαν όλα που είδαν και τον εαυτό τους και τους άλλους με αυτό το ήρεμο, ασφαλές, χαρούμενο πρόσωπο που έχουμε όταν διώχνουμε μακριά τους φόβους
ΤΟ ΑΡΚΟΥΔΑΚΙ ΜΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ
Σήμερα στόχο είχαμε στόχο τα παιδιά να γνωρίσουν μια πρακτική αντιμετώπισης των φόβων που αποτελεί το μικρό μου αρκουδάκι.
Έτσι σε συνεργασία με την οικογένεια οι μαθητές/τριες έφεραν το μικρό τους αρκουδάκι. Το πρωί όλοι Ήθελαν να δείξουν το αρκουδάκι τους στους φίλους τους
Στη συνέχεια άρχισε η παρουσίαση. Τα παιδιά έδειχναν τον μικρό τους φίλο και απαντούσαν στο ερώτημα αν τα έχει ποτέ βοηθήσει να αντιμετωπίσουν ένα φόβο τους. Πολλές ήταν οι ομολογίες.
Όταν η μαμά φωνάζει…Το σκοτάδι……
Έτσι οι μαθητές/τριες παρουσίασαν και μίλησαν για το μικρό αρκουδάκι τους δείχνοντας με πιο τρόπο τους βοηθάει, δηλαδή την υπέροχη αγκαλιά
Στη συνέχεια δραματοποιήσαμε τον φόβο και την καλή πρακτική.
Έτσι τα παιδιά έπαιρναν το ρόλο του φόβου και με ένα καπέλο έπρεπε να σκεφτούν με κατάλληλες κινήσεις να δείξουν τι κάνει ο φόβος στους άλλους. Οι υπόλοιποι εφάρμοζαν την πρακτική της σφιχτής αγκαλιάς
Έτσι καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι ναι ! το αρκουδάκι μας με μια αγκαλιά μπορεί να μας βοηθήσει σε κάποιους φόβους
ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ….
Συζητώντας για τα αγαπημενα πρόσωπα, μια πρακτική αντιμετώπισης της απώλειας-Η αγάπη δεν πεθαίνει ποτέ !
Σήμερα η ημέρα ήταν αφιερωμένη στα σημαντικά πρόσωπα των μαθητών/τριων που έχουν φύγει από την ζωή με στόχο να προσεγγίσουμε το ευαίσθητο θέμα της απώλειας μέσα από την φωτογραφία που θα φέρουμε στο σχολείο με στόχο οι μαθητές/τριες με την σύμφωνη γνώμη των γονέων να μιλήσουν για αυτά τα πρόσωπα, κατανοώντας ότι η απώλεια δεν είναι ένα κρυφό μυστικό που παίρνει διαστάσεις έντονες μέσα στην ψυχούλα μας αλλά ότι είναι κάτι που συμβαίνει σε όλους/ες και ότι μιλώντας για αυτά τα πρόσωπα στους φίλους μου ενισχύεται η αποδοχή της απώλειας σαν φυσικό γεγονός και από τους άλλους .
Παράλληλα στόχος ήταν η ενίσχυση της γνώσης ότι η αγάπη ποτέ δεν πεθαίνει και ο,τι και να γίνει θα συνεχίζουμε να τους αγαπάμε για πάντα εφαρμόζοντας την πρακτική ότι μιλώντας για αυτούς η σχέση συνεχίζεται και η αναφορά μου σε αυτά τα άτομα μου δίνει πολλά από όσα χρειάζομαι για να μεγαλώσω χωρίς τραύματα.
Η δραστηριότητα αυτή επιλέχτηκε γιατι πολλοί μαθητ’ες/τριες μετέφεραν την εμπειρία της απώλειας συγγενικού προσώπου
Έτσι όσοι γονείς θέλαν να συμμετέχουν σε αυτό το παιδί τους, αφού είχαν ενημερωθεί έγκαιρα για την ημέρα υλοποίησης της δραστηριότητας και είχαν φέρει φωτογραφία του εκλιπόντος ήρθε η ώρα της παρουσίασης της φωτογραφίας.
Αρχικά παρατηρούσαμε καλά την φωτογραφία και σχολιάζαμε την στιγμή η τα ρούχα που σε μια φωτογραφία οδηγηθήκαμε στο συμπέρασμα και μας είπε η ίδια η μαθήτρια ότι τότε ο παππούς πήγαινε σε ένα γάμο. Δόθηκε χώρος και στα άλλα παιδιά να ρωτήσουν την φίλη/ο τους κάτι που ίσως θέλανε και στην συνέχεια διατυπώθηκε στο παιδί το ερώτημα ‘’Τι θυμάσαι που σου άρεσε πολύ από τον παππού σου πχ;
Τα πιο πολλά παιδιά ανακάλεσαν τις ώρες του παιχνιδιού και μια μαθήτρια ανακάλεσε την στιγμή που του έκοβε φρούτα.
Έτσι σε μια πολύ ζεστή αγκαλιά με οδηγό το συναίσθημα της χαράς για τις βιωμένες στιγμές τα παιδιά μοιράστηκαν μαζί μου πολύ ωραία πράγματα .
Στο τέλος αυτής της δραστηριότητας παρουσιάστηκαν τρία βιβλία στους μαθητές/τριες που τα δύο διαπραγματευόντουσαν αυτό το θέμα και το ένα το έλαβα από έναν γονέα με μια άλλη προέκταση ‘’Μη φοβάσαι να λές όχι’’
Τα άλλα δυο βιβλία ήταν ‘’ο παππούκας μου’’ και το ‘’θα σ’αγαπώ ότι και να γίνει’’
Τα παιδιά διάλεξαν με πλειοψηφία τον παππούκα που άκουσαν με πολύ προσοχή.
Στη συνέχεια ζωγράφισαν τον αγαπημένο τους παππού η γιαγιά είτε όπως είπαμε ήταν πια σε μια άλλη αγκαλιά την αγκαλιά του θεού ή ήταν ακόμα κοντά μας.
Όπως και να έχει η φράση που θέλησα να περάσω στα παιδιά είναι το ότι θα σ’αγαπώ για πάντα
Οι ζωγραφιές μας !
Στη συνέχεια διαβάσαμε το βιβλίο ΄΄Θα σάγαπω ό,τι και να γίνει που διαχειρίζεται με πού ωραίο τρόπο αυτο το θέμα”
Ευχαριστώ πολύ τους γονείς που μου έδειξαν την εμπιστοσύνη σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα που χειρίστηκα με πολύ ευαισθησία, γνώση παιδαγωγική αλλά και ψυχολογική.
Νομίζω ότι διώξαμε λίγο μακριά αυτόν τον σκοτεινό φόβο του θανάτου και τον φωτίσαμε με το συναίσθημα της αγάπης καθώς είχαμε και την ευκαιρία να τον μοιραστούμε. Ήθελα να καταρρίψω λίγο αυτό το σκοτεινό ένοχο μυστικό και να τους δώσω μια άλλη οπτική σαν μια καλή πρακτική αντιμετώπισης.
Τα παιδάκια μου όλα φάνηκαν πολύ γενναία !
Πάντα όταν μοιράζομαι τα αρνητικά συναισθήματα λίγο ξαλαφρώνω
Αυτό ήθελα εξ’αρχής να πετύχω στα μικρά μου παιδάκια που από πολύ νωρίς ήρθαν αντιμέτωπα με ένα τόσο δύσκολο θέμα. Το θέμα της απώλειας……
Επόμενη ημέρα
Σήμερα η ημέρα ήταν αφιερωμένη να διαβάσουμε αυτό το πολύ ωραιο βιβλίο με τίτλο ΄΄Μη φοβάσαι να λές οχι΄΄ που ενας γονέας μας χάρισε στηρίζοντας το έργο μας.
Αρχικά το διαβάσαμε…
Όταν ολοκληρώθηκε το βιβλίο εστιάσαμε στο κεντρικό μήνυμα του βιβλίου ότι κάθε φορά που φοβόμαστε να πούμε όχι σε έναν φίλο μας και τελικά λέμε ναι σε αυτό που προτείνει ενώ πραγματικά δεν θέλουμε λέμε όχι στον εαυτό μας. Παράλληλα εστιάσαμε στο δεύτερο μήνυμα του βιβλίου ότι πολλές φορές χρειάζεται να είμαστε γενναίοι και να δεχόμαστε το Όχι του φίλου μας.
Έτσι τα παιδιά ρωτήθηκαν να πουν δικές τους παρόμοιες εμπειρίες.
Κάτω στο πάτωμα υπήρχαν πολλά χαρτάκια με το μήνυμα ‘’Λεω όχι δεν φοβάμαι’’ και ‘’Δέχομαι το Όχι’’ τα δυο δηλαδή κεντρικά μηνύματα που θέλαμε να στοχεύσουμε για την εδραίωση μιας καλύτερης κοινωνικής δεξιότητας.
Παράλληλα υπήρχαν και δυο κουτιά με τα παρακάτω μηνύματα
Έτσι κάθε παιδί που έλεγε την δική του εμπειρία έπαιρνε το κατάλληλο μήνυμα ανάλογα με το σε ποια κατηγορία ανήκε η εμπειρία και το έβαζε στο σωστό κουτί.
Αφού το παιχνίδι τελείωσε καταλήξαμε στο συμπέρασμα σε ποιες περιπτώσεις μπορούμε να πούμε όχι.
Χωρίς να φοβηθούμε λέγοντας γενναία την γνώμη μας
Τα παιδιά είπαν τα παρακάτω
Όταν κάποιος μας ζητάει να παίξουμε και δεν θέλω, λέω ΟΧΙ ΧΡΥΣΑ
Όταν η αδερφή μου θυμώνει και μου κλείνει την πόρτα λέω ΟΧΙ ΝΕΦΕΛΗ Β
Λέω όχι στον Βασίλη όταν έρχεται πάνω μου να με ενοχλήσει ΔΗΜΗΤΡΗΣ/ΦΙΛΙΠΠΟΣ/ΟΛΟΙ
Έτσι στην συνέχεια έπρεπε να ζωγραφίσουν την γενναία στιγμή του να πουν όχι σε κάποιον αιτιολογώντας αυτό που ζωγράφισαν. Ό,τι απαντούσαν οι μαθητές/τριες γράφτηκε στη ζωγραφιά των μαθητών/τριων
Οι εργασίες μας….
Εσύ πότε λές όχι;
Στα πλαίσια αυτου του προγράμματος συμμετείχε μια μητέρα , γονέας μαθητη του Β’ τμήματος και ψυχολόγος η κυρία Παντελίδου Στέλλα με αφιερωμένη σε εκείνη μια διδακτική ώρα με μια εκπαιδευτική παρουσίαση που ετοίμασε και ενα βιβλίο που διάβασε …
Επίσης η κυρία Παντελίδου προσέφερε ενα άρθρο που έφτιαξε για τον φόβο.Διαβάστε εδώ
Πιο πολλές λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε στο άρθρο σχέδιο δράσης Φεβρουαρίου
Έτσι κάπου εδω τελείωσε το ταξίδι μας αυτο.
Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος υλοποιήθηκε διάχυση στους γονείς .Η υπεύθυνη εκπαιδευτικός Κοκκινίδου Μυρτώ ετοίμασε μια εκπαιδευτική παρουσίαση όπου προβλήθηκε στους γονείς με πολλές φωτογραφίες ανα ενότητα.
Αρχικά απευθύνθηκε πρόσκληση στους γονείς για την συμμετοχή τους στην δια ζώσης παρουσίαση και μαζεύτηκαν σε λίστα οι συμμετοχές.
Η ημερίδα της εκπαιδευτικής παρουσίασης υλοποιήθηκε με επιτυχία όπου δόθηκε και βιβλίο μαθητή/τριας με συμβουλές και προς τους γονείς.
Β’ Τμήμα
Στις παρακάτω διαφάνειες μπορείτε να παρακολουθήσετε πως επεξεργάστηκε το θέμα του φόβου το Β’ τμήμα.
Τι φοβάμαι;
Μετα την ολοκλήρωση του προγράμματος η υπεύθυνη εκπαιδευτικός Γεωργοπούλου Μαρία έκανε διάχυση του προγράμματος στους γονείς αποστέλλοντας την παρουσίαση στα email των γονιών της τάξης.
